چارسوق لارستان | موهبت پیرغیبی: زبان مادری، زبان نخست، زبان بومی، واژه های نام آشنایی که از ابتدا تولد، در آن غوطه وریم و جزو جدایی ناپذیر زندگی ماست. بهترین و ماندگارترین قصه ها، نواها، سوگ نامه ها، لالایی ها و حتی نیایش ها و آیین هایمان آنهایی هستند که به زبان مادری در خاطره داریم و شاید این بزرگ ترین هدیه ای است که دارندگان زبان های بومی از آن برخوردارند. زبان مادری، فراتر از یک ابزار ارتباطی، بخشی از هویت، فرهنگ و تاریخ هر ملت است.

در سالهای 1999 تا 2002 میلادی، آمار غم انگیز و ترسناک و هشدار جدی زبان شناسان مبنی بر خط نابودی 40 درصد زبان ها، یونسکو را به تدوین طرحی برای حفاظت از زبان های موجود وا داشت که یکی از موارد آن، نام گذاری روز 21 فوریه به نام « روز جهانی زبان مادری» بود.

غفلت رسمی و غیر رسمی، عمدی و غیر عمدی خانواده ها و دولت ها از ایجاد زمینه برای رشد کودکان با زبان مادریشان، جفا در حق کودک، فرهنگ و جامعه است.تاثیر اشعار به زبان محلی و بومی، موسیقی فولکلور در حفظ و نگاه داشت زبان، تاثیر عمیق و شگرف است. رسالتی بر دوش شاعران و ادیبان این خطه است و مایه غرور و مباهات است که ما اهالی جنوب فارس و هرمزگان صاحب یکی از گونه های زبانی و گویش اصیلی هستیم که موجب پیوند عمیق و ناگسستنی در میان مان است.

پیوندی که در هر کجای جهان هم باشیم، وقتی کلام آشنایی از هم زبان هایمان به گوشمان می خورد، اشتیاقی ناب ما را به سوی آن صدا، می کشاند. چونان آشنایی دیرینه. اگرچه حالا دیرصباحی است، نسل جدید غالبا کمتر تمایلی به تکلم و یادگیری زبان مادری اش دارد و به پارسی معیار سخن می گوید.حالا فهمیدن زبان مادریمان کار سختی نیست چرا که بسیاری از واژگان اصیل این گویش از سرزبان ها افتاده است. 

نگذاریم گذر زمان و بهانه های نامانوسی چون به روز بودن، این میراث سرنوشت ساز را از ما بگیرید و با هر نامی که میخوانیمش، نگاه بانش باشیم.